اجازه

اظهار رضایت شخصی که قانون رضای او را شرط تاثیر عقد یا ایقاعی دانسته است که از دیگری(خواه مالک نباشد خواه مالک باشد، اما محجور باشد مانند سفیه) صادر شده است مشروط بر اینکه رضایت مزبور بعد از صدور عقد یا ایقاع مذکور صادر شود، اگر پیش از آن صادر شود آنرا اصطلاحا اذن نامند گاهی بطور عام و با تسامح اجازه را اعم از اذن و اجازه بمعنی بالا بکار می‌برند و این استعمال از اغلاط است.

مطالب مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *